De werkvergunning van Sinterklaas is inmiddels verlopen en is weer heen gegaan en Sarah’s tweede verjaardag staat alweer voor de deur.
Sarah (zoals verwacht) heeft zich echt ontpopt als een pittig kind. Een stuk pittiger dan haar grote zus. Fysiek is verhoudingsgewijs supersterk en walst letterlijk over alles en iedereen heen. Dit kind vraagt echt om opvoeding wilt het niet aflopen als een “big bully”. Nou ja big eerder little bully als je het mij vraagt. Ze is echt een 80cm bowlingbal die voor niets en niemand wijkt en alles aan zichzelf toe-eigent. Geef je haar zin niet, nou wees dan voorbereid om omver gekegeld te worden, tenminste dat hebben de andere kindjes gemerkt op de creche. Het is soms vooral haat en nijd met haar best vriendinnetje op de creche. Dat zijn twee kinderen met hetzelfde karakter, dus dat is soms wel heftig heb ik me laten vertellen.
Thuis probeert ze natuurlijk hetzelfde kunstje te flikken en ik kan me niet meer herinneren hoe vaak ik haar in een hoek heb gezet.
Toch ook wel leuke dingen aan Sarah hoor. Ze kan steeds meer woorden spreken en ze is uitermate beschermend tegenover haar zus of nichtje of elk ander klein kind die ze kent. Het is iets in de trend van “niemand pest mijn zus/nichtje……behalve IK!!!”. Ook kan ze lekker ondeugend uit haar ogen kijken.

Over haar grote zus gesproken, zij gaat inmiddels al naar groep 2 van de basisschool en we hebben onlangs ons eerste echte rapportavond gehad. Gelukkig gaat dat hartstikke goed en hebben toch wel een paar verassende anekdotes te horen gekregen. Het schijnt dat ze regelmatig de jongere kinderen helpt een opdracht uit te leggen en tja soms duurt het wat langer voordat ze het begrijpen, zo tactvol als Aasiyah  is trakteert ze dat kind bijbehorende opmerking “je snapt het niet he!!” en waarschijnlijk met bijbehorende blik van “ben je dom ofzo!!”
Afijn je snapt het Aasiyah is nog steeds even bemoederend en manipulatief. Een tijdje terug vertelde ze me dat bepaalde personen soms niet met haar willen spelen en vertelde dit dan enigszins beteuterd. Blijkt dat in de praktijk net even wat anders. De juffen vertelden mij dat Aasiyah één is van “obey the rules or burst”. Dus als ze met bovengenoemd persoon aan het spelen is en die besluit iets erbij te gaan doen wat er in principe niet bijhoord, zij doodleuk zegt, “ik speel niet meer met jou jij bent mijn vriendin niet meer!!!” Zo die zit denk je dan. Vervolgens loopt kindje achter haar aan met de smeekbede “vergeef me”. Huh las je dat nou goed, yep dat las je goed. Aasiyah beteuterde relaas heeft dan toch een iets andere wending dan dat zij in eerste instantie vertelde. Vervolgens er mee geconfronteerd, probeert ze het te wenden door te zeggen dat het soms dat ander kind is en soms zijzelf……..Jaja…dat wordt wat als ze een tiener wordt. Opeens had ik de film Mean Girls voor me, maar ach dat zien we dan wel.
Intussen volgt Aasiyah al bijna een jaar zwemles en ze is nu al aan het oefenen voor haar A-diploma. WOEPIE…..nog even en dan zijn we ook van die kosten af.

Papa en Mama van Aasiyah maken het ook goed. Mama werkt inmiddels dichter bij huis en papa zit nog steeds in Scheveningen. Papa gaat het drukker krijgen, omdat hij gevraagd is om groepslessen te geven bij de sportschool.

Het wordt nog een leuke tijd!!

We hebben het hele huis overhoop gehaald om plaats te maken voor iedereen. De tafel naar de achtermuur. Mijn bed op zijn kant gezet zodat mijn slaapkamer omgedoopt werd tot speelkamer en Aasiyah’s kamer was prompt veranderd in de voorraadkamer annex garderobe.

De slingers hingen, de kleurplaten lagen klaar en de kleine hapjes lagen op tafel. We waren er klaar voor. Ook Aasiyah die die ochtend braaf met alles had meegeholpen (ra ra hoe zou dat nou komen).

Toen was het zover de eerste vriendinnetje kwam binnen, toen de tweede, toen haar oom en tante en toen weer een vriendinnetje en toen was ons huis alweer helemaal vol. Ondanks dat we de kinderen op de middag hadden uitgenodigd en de rest later, was onze huis toch gezellig vol. Het mooiste van alles was dat we he-le-maal geen last hadden van rondrennende kinderen. De speelkamer bleek een schot in de roos. Een vriendin van ons had haar glijbaan meegenomen en werd veelvuldig gebruikt. De kleurtafel was continu bemant en de rest van de speelgoed werd ook goed gebruikt. Dus alle kinderen in de speelkamer en in de woonkamer de volwassenen. Achteraf gezien hadden we helemaal geen ploegendiensten nodig, maar achteraf is het altijd makkelijk praten.

Om vier uur was het dan zo ver. Aasiyah kreeg eindelijk haar taart en niet zomaar een taart, het was een echte Dorataart. Nee er sprong geen Dora uit de taart, maar de taart was heel leuk versiert met een Doraplaatje en versieringen. Nou Aasiyah kon haar geluk niet meer op, zo blij was ze. Totdat we voor haar gingen zingen. Toen was ze ineens verlegen en kroop ze dicht tegen haar moeder aan. De taart was een heerlijke afsluiter van de maaltijd, want even daarvoor kregen ze een ware frietfeest als maaltijd. Ovengebakken frietjes met kipreepjes en wortelreepjes. Iedereen heeft er van gesmuld, zelfs de ouders.

Ook de grote mensen maaltijd heeft de goedkeuring gekregen van de gasten (vooral de lamssaté). Al met al was het een geslaagde dag en aan het einde van de dag hadden we een zeer tevreden Aasiyah in huis en tja kindje blij = papa blij.

Om deze reeks te openen kan ik het niet laten om te beginnen met het meest heftigste van deze verhalen. In één van mijn vorige berichten had ik het over Aasiyah’s zieke overgrootmoeder. Helaas heeft haar lieve “mbahjot” op 25 augustus het leven gelaten. “Moge haar ziel rusten in vrede”.
Ze heeft uiteindelijk 2 maanden lang afscheid mogen nemen van al haar dierbare kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen, vrienden en kennissen. Een periode waar ik zelf heel veel gebruik van heb gemaakt en doch het gevoel heb dat het misschien wel misschien vaker had gemoeten. Aasiyah echter heb ik er bewust afzijdig van gehouden. De nachtmerries s’nachts waren voor mij het bewijs dat een bezoekje aan mbahjot te heftig voor haar was. In alles wijsheid hebben we toen maar besloten haar zo min mogelijk op bezoek te laten komen. Een besluit waar ik gelukkig nog steeds achter sta.
Toen was het zo ver en was mijn lieve oma er niet meer. Wat nu?
We hebben heel snel besloten dat Aasiyah niet naar de begrafenis ging. Hier wringt de schoen echter. Alhoewel ik nog steeds van mening ben dat zo een begrafenis te heftig zou zijn, heeft ze in principe eigenlijk geen afscheid genomen. Ook moet ik eerlijk bekennen dat mijn hoofd er niet naar stond om ook nog eens een oogje op Aasiyah te moeten houden. Wat als ze zou huilen tijdens de ceremonie en dan bedoel ik niet alleen maar een traantje laten, maar echt huilen inclusief geluid. Persoonlijk zou ik het irritant vinden als een ander kind zo een belangrijk evenement zou verstoren doch aan de andere kant is het wel haar mbahjot. En hoe moest ik het nou, op dat moment, in hemelsnaam gaan uitleggen wat er met mbahjot gebeurt was. Nee, we hebben haar toch achtergelaten bij de oppas om haar de emotie te besparen.
Nu dan mbahjot is al een paar weken overleden en Aasiyah gaat met haar moeder mee naar het ziekenhuis voor een bloedcontrole. Op weg naar de uitgang vraagt Aasiyah het volgende aan haar moeder:”Mama gaan we nu naar mbahjot?”. Als antwoord kreeg ze te horen dat ze niet meer in het ziekenhuis was, waarop direct de vraag werdt gesteld waar ze dan wel was. Vluchtig is haar verteld dat ze ergens anders was en daarmee was voor haar gelukkig de kous af.
Eenmaal thuis gekomen en ik van werk is me over het voorgeval verteld en toen dacht ik Ja Anth, je bent haar wel een antwoord schuldig. Na lang wikken en wegen denk ik dat ik haar naar de begraafplaats brengt, zodra de grafsteen staat en haar vertel dat haar mbahjot daar ligt. Wat ik er bij ga vertellen dat weet ik nog niet, maar dat zal ik ongetwijfeld opschrijven.

haha echt niet dat ik het nu al ga vertellen, maar het ziet er zo uit.

God wat was het weer een gedoe daar bij MCH Westeinde. Ik weet niet wat die mensen achter de balie doen, maar correcte afspraken maken kunnen ze ook al niet meer. Moesten we de vorige keer bijna twee uur langer wachten, hadden ze dit keer de verkeerde afspraak gemaakt.
In tegenstelling tot de vorige keer werden we ditmaal heel snel opgeroepen, zo snel zelfs dat Rita nog bij de balie stond om zich aan te melden. Nou wij natuurlijk meteen mee. Echter bleek gaandeweg dat het te mooi om waar te zijn was. Wat bleek, de muts bij de balie had een afspraak gemaakt voor een controle en niet voor een termijnecho. Natuurlijk beschikte de beschikbare arts niet over het juiste apparatuur voor een 20 weken echo. Helaas, maar de arts ging kijken of er nog ruimte was en anders de afspraak verzet moest worden………yeah right alsof ik daarop zit te wachten. Ik neem verdomme een half dag vrij om mogelijk een afspraak te verzetten vanwege een theemuts die geen afspraken kan maken. Het bloed begon inderdaad weer te borrelen.
Maar gelukkig een andere echovrouw met de juiste gereedschap wilde gelukkig nog tijd voor ons vrij maken. Waarschijnlijk konden de dames wel meevoelen met de papa en mama in spe die zich verheugden op het zien van hun toekomstig nageslacht. Ik vraag me af of hetzelfde was gebeurt als de desbetreffende artsen mannen waren.
Ik vraag me trouwens af waarom diezelfde mannen graag gynocologen willen zijn. Er hangen in de wachtkamer portretfoto’s van alle gynocologen en alle mannelijke gynocologen hebben zo een “iieeeuw-blik” in hun ogen. Je zou haast denken dat die mannen hun beroep alleen maar gekozen hebben zodat ze legaal in andermans vrouwen mogen “wroeten”. Maar goed laten we maar uit gaan van de goede intentie een eerbaarheid van zo een man. Je hebt namelijk geen keus…..alhoewel je hebt wel een keus, maar anders gaan ze weer huilen in hun medisch dagblad en worden er weer kamervragen gesteld etc etc.
Afijn wij hebben uiteindelijk onze termijnecho gekregen en iemand anders moest dus een half uur langer wachten voordat zij uiteindelijk geholpen werdt. Uiteraard kon dat me geen ene moer schelen.

Leuke dingen.
Aasiyah is afgelopen weekend naar een buitenspeelplaats in Zoetermeer geweest, samen met haar oudere nicht Beyoncé (nee niet die zangeres). Ze heeft het hartstikke naar haar zin gehad en het klikte onwijs goed met haar nicht, ondanks dat haar nicht 3 jaar ouder is. Sterker nog, die twee lijken als twee druppels water, het zouden zomaar zussen kunnen zijn. In de loop van de dag ontwikkelde Aasiyah zich als de staart van Beyoncé. Overal waar de laatstgenoemde ging, ging Aasiyah ook. Gelukkig vond Beyoncé het ook hartstikke leuk en de volgende keer hebben we belooft met z’n allen naar de zwembad te gaan.